Zydeco Zity Festival 2011

Een tweetal optredens konden we ook genieten van Mojo & the Bayou Gypsies, een door de wol geverfde feestband die je niet gemakkelijk kunt vergelijken met andere acts uit de USA. Als we de wijze woorden van Mojo in de praktijk zouden brengen zou de wereld er een stuk vrediger uitzien. Beide optredens waren veel te kort want toen we op het podium kwamen om de toegift aan te kondigen had Mojo het gevoel pas net bezig te zijn. De band is een goed geoliede machine en een geweldige violist (Greg Hirte).

Er was ook volop aan de Cajun fans gedacht dit jaar met Jimmy in the Swamp, Bellisaire, die een zeer goede CD / DVD maakten: "Allons z'aller..." en ook de groep die op het laatste moment was toegevoegd aan het programma, Colin and the Crawfish was een aanwinst. Phil Underwood keerde tevreden huiswaarts na afloop van het festival tezamen met zijn zojuist verworven ‘Colin’ (vis) mascotte uit de stand van ijzer-bewerking-tovenaar Berry Vermeulen.

Zydeco Fever, Zydegonuts en Bleu Bayou, het waren wederom de bekende recepten waarvan je weet dat ze lekker zullen ‘smaken’ en garant staan voor swingende beats voor de dansers. Wiskey River had zondag duidelijk hun draai gevonden op het festival waar ze zowel de luisteraars als de dansers aan zich wisten te binden. We moeten aan Nico (Hotel de Munt) maar eens vragen wat hij ze te eten heeft gegeven (of te drinken). Of zouden ze in de cajun kitchen aan de hete pepers gezeten hebben? Als ze dit recept blijven gebruiken kunnen ze zich op elk festival tot de toppers rekenen.

Over toppers gesproken, onze eigen huis-band de River Zydeco Band hadden een aantal vrienden uitgenodigd om het feestje te vieren voor de beste CD die ze tot op heden gemaakt hebben. Met een 9.5 op de schaal van richter gaat dit een ieder zijn verwachtingen overtreffen. Op het podium kwam dit niet helemaal uit de verf gezien de korte voorbereiding en de ‘blessures’. Heb je het album inmiddels echter in huis, waarschuw dan eerst de buren want van de volume knop afblijven zal moeilijk worden. Het moet niet gekker worden, een zydeco band die zich op het pad begeeft van de Cajun. Zien (horen) is echter geloven! Meer als een jaar werd er gewerkt aan dit album tot in de laatste week voor het festival waardoor de voorbereiding voor het live optreden bij Zydeco Zity in het gedrang kwam. Begin Augustus zal de druk echter van de ketel zijn en kunnen ze relaxt naar het Franse Saulieu afreizen om daar het publiek een poepje te laten ruiken (etois nondeju). Hadden we daar twee jaartjes geleden nog een geweldig feest met zeventig Hollanders, Dit jaar hebben we de lat gelegd op honderd man. Didier Lonjard, Blue Bayou en organisator van het Franse Festival heeft beloofd dat een ieder een cadeautje krijgt indien we met honderdvijftig man komen! ... mmmm sluit maar vast een vaatje extra bier aan!

- Henk Mutsaers

Wat eerst ? Door Ron van Doornveld
Moet ik kiezen tussen Raamsdonksveer of onze reis naar Amerika. Ik doe het eerste en mijn algemene indruk van het festival is positief, want de sfeer was zoals altijd buitengewoon. Bier in een glas blijft een unicum in festivalland, al zou het eigenlijk overal zo moeten en zou het ook niet verbazend mogen zijn. Als de tent gedurende drie dagen goed vol is, heeft de organisatie blijkbaar een goede keus gemaakt qua programmering. Er worden voor, na- en tijdens het festival bergen werk verzet en alle vrijwillige medewerkers verdienen daarvoor alle lof.

Als Cajunliefhebber was het kleine podium voor mij het leukste en daar heb ik mij dan ook uitstekend vermaakt met kijken, luisteren en dansen. Helaas heb ik de sponsorparty gemist, omdat ik dacht dat het alleen voor de sponsors was. De bands die ik heb gezien waren beslist de moeite waard . Belisaire is altijd een waar genoegen en de nieuwe band van Phil en Carol is uitstekend, zoals te verwachten en ik dank hen ook voor de akoestische avonturen bij de ingang.
Blue Bayou van Didier Lonjard vond ik ook erg goed, maar ik vond het jammer dat hij z’n violist was vergeten J.

Wat er op het grote podium gebeurde was van geheel andere orde en voor mij waren Front Row Zydeco en Little Jim de uitschieters. De jongelui (ook Karel natuurlijk) spelen echt de pannen van het dak en tijdens de afterparty was Front Row ook uitstekend op dreef.. De band van Little Jim is wel heel apart, want het is een samensmelting van Cajun/Zydeco/Heavy Metal en Hard-Rock en ik vond ze op zondag beter op dreef dan op vrijdag. Ik heb in Amerika een band gehoord die eigenlijk min of meer hetzelfde deden maar wel in het Frans zongen. Helaas heb ik ook bands gemist, want er werd ook op de camping muziek gemaakt. Het is jammer dat de River Zydeco Band de laatste tijd nogal wat tegenslag heeft gehad en ik hoop van harte dat Cees en Will weer snel de oude zijn. Het optreden was wel een speciale happening en de zanger van dienst deed het echt voortreffelijk en ook het weerzien met violist David deed me goed.

Over de hoofdact Mojo and the Bayou Gypsies kan ik zeggen dat ze echt een uitermate strak optreden neerzetten, waarin alles klopt en ze het ook voor elkaar krijgen dat een hele tent in beweging komt. Geweldige violist, die veel te weinig op de voorgrond kwam en bij Mojo zelf had ik niet het idee dat hij zich erg stond uit te sloven op zijn accordeon. Hij doet niets fout, speelt erg strak, maar ook wel basic en wat ik bij Amerikanen vaak heb, ”hoe krijgt hij/zij het allemaal uit die paar knoppen” , heb ik bij Mojo nooit gehad. Mijn buurman zei , ”soepel balgje”, toen hij heel vaak achter elkaar de balg in en uittrok met zijn vingers steeds op dezelfde knop. Wel heb ik geprobeerd te tellen hoe vaak hij ”Oh Yeah” heeft geroepen, maar daar ben ik het spoor bijster geraakt. Maar zoals ik al schreef , het zijn geweldige gangmakers, dus een soort feestband. Al met al was mijn weekend heel erg geslaagd en ben ik er de volgende keer zeker weer.

Video still movie is comming soon